|
¿Que é o mar? ¿Como se describe sen caer nos mesmos tópicos aburridos? Manuel Antonio, un dos mellores poetas que deu Galicia, conta que o mar adentro é unha illa de auga rodeada por todas partes de ceo ou de aire. O mar de Manuel Antonio está no ventre. O naufraxio, en terra… É existencial. A súa obra, no xermolo das vangardas, transpórtanos a un mundo surrealista, pero sinceiro, cheo de vida e, sen embargo, baleiro. Só un poeta (con todo o que o termo implica) podería transformar un espacio aberto e inmenso coma a alta mar en algo pechado. O sol sinte a súa angustia… Sobran estrelas… E o adeus das nubes é algo irremediable.
Consegue explica-la soidade cunha sensibilidade que contaxia. Tece a superposición de imaxes dun xeito impecable. A melancolía é reflexión, pero tamén utopía. Quizais sentirse triste sirva para, en apenas un intre, levar o mundo enteiro dentro, co sol e as estrelas, co mar… E cando, todo saia fóra, o que nos rodea estará contaxiado de nós, do noso espírito, da nosa congoxa… Quizais iso e nada máis é poesía… Aínda moi novo, Manuel Antonio interesouse polas letras e a política. Comprometeuse coas loitas dos agricultores e co nacionalismo. Quixo alistarse na lexión estranxeira na Primeira Guerra Mundial, na Revolución Rusa e nas guerrillas sandinistas. Pero tódolos seus intentos fracasaron. “Son galego e poeta”, díxolle ós gardas franceses que o detiveron na fronteira, frustrando así o seu primeiro acercamento. Naceu en Rianxo o 12 de xullo de 1900. Morreu na súa vila natal en 1930 por unha tuberculose. 'OS CÓBADOS NO VARANDAL' ...ATOPAMOS esta madrugada ...na gaiola do Mar ...unha illa perdida
...Armaremos de novo a gaiola ...Vai saír o Sol improvisado e desourentado
...Xa temos tantas estrelas e tantas lúas sumisas que non caben no barco nin na noite
...Xuntaremos paxaros sin xeografía pra xogar cas distanzas das sáus aas amplexadoras
...E os adeuses das nubes ...mudos e irremediabes
...E armaremos unha rede de ronseles pra recobrar as saudades co seu viaxe feito polos oucéanos do noso corazón. A súa obra é breve. Especial mención merecen De Catro a Catro e Cos anacos do meu interior.
|